Kancelaria kontra kilka tabelek
Gdy brakuje na ludzi, ale znajduje się na prawników
Na uczelni rozpoczęła się epoka wielkiego liczenia.
Liczy się etaty.
Liczy się godziny.
Liczy się koszty pracowników.
Pracownicy słyszą o trudnej sytuacji finansowej, konieczności racjonalizacji zatrudnienia, ograniczeniach i szukaniu oszczędności.
Przekaz jest prosty:
trzeba zaciskać pasa.
Pytanie tylko — kto ma go zaciskać?
Bo kiedy mowa o zwykłych pracownikach, każda złotówka zaczyna mieć znaczenie. Każde stanowisko można przeanalizować, każdą potrzebę zakwestionować.
Ale kiedy pojawia się decyzja o zaangażowaniu zewnętrznej kancelarii prawnej — pieniądze najwyraźniej się znajdują.
Kilka pytań. Kilka tabelek. Armia dokumentów
Zapytaliśmy o wydatki, wyjazdy służbowe, dodatki funkcyjne i wynagrodzenia — na razie dotyczące jednego wydziału.
Sprawa wydawała się prosta.
Publiczna uczelnia.
Publiczne środki.
Publiczne pytania.
W odpowiedzi pojawiły się jednak pełnomocnictwa, pełnomocnictwa substytucyjne, poświadczenia zgodności dokumentów i wezwania formalne.
Cała prawnicza procedura.
Do czego?
Do odpowiedzi na pytania o sposób wydawania pieniędzy.
Kto naprawdę wykona pracę?
Bo warto zadać proste pytanie.
Kto przygotuje dane?
Pracownicy uczelni.
Kto znajdzie dokumenty?
Pracownicy uczelni.
Kto stworzy zestawienia?
Pracownicy uczelni.
Ci sami, którym tłumaczy się dzisiaj, że trzeba oszczędzać.
Kancelaria nie stworzy tych danych. Nie policzy ich od początku. Nie odnajdzie ich w uczelnianych systemach.
Dostanie materiał przygotowany przez pracowników, nada mu formę prawną i wystawi fakturę.
Więc pytamy:
za co dokładnie płaci publiczna uczelnia?
Pomoc prawna czy mur przed informacją?
I tu pojawia się najważniejsze pytanie.
Czy zatrudnienie zewnętrznej kancelarii ma przyspieszyć udzielenie informacji?
Czy może ma pomóc znaleźć sposób, aby zakres tych informacji ograniczyć?
Nie przesądzamy.
Pytamy.
Bo jeżeli celem jest przejrzystość — droga jest prosta.
Pokazać dane.
Ile wydano?
Komu wypłacono?
Kiedy?
Na jakiej podstawie?
Natomiast kiedy zamiast odpowiedzi pojawia się rozbudowana procedura prawna, naturalnie rodzi się pytanie, czy problemem stały się same wydatki, czy raczej pytania o nie.
Uczelnia ma swoich prawników
Uniwersytet posiada przecież własną obsługę prawną.
Etatowych radców.
Osoby, które przez lata zajmowały się podobnymi sprawami.
Dlaczego więc tym razem uznano, że konieczne jest wsparcie z zewnątrz?
Czy własne służby prawne nie mogły przygotować odpowiedzi?
Czy wykonano analizę kosztów?
Czy sprawdzono inne możliwości?
Kto podjął decyzję?
I ile będzie ona kosztować?
Oszczędności zaczynają się od pytań
Bo obraz robi się symboliczny.
Dla jednych — redukcje, ograniczenia i analiza każdego stanowiska.
Dla innych — dodatkowa obsługa prawna.
Na etaty patrzymy bardzo uważnie.
Na faktury za zewnętrzne usługi — czy równie uważnie?
Nie chodzi tylko o jedną kancelarię.
Chodzi o zasadę.
Publiczne pieniądze wymagają publicznych odpowiedzi.
Najlepszą ochroną uczelni nie jest mur pełnomocnictw.
Najlepszą ochroną jest jawność.
Dlatego pytamy dalej.
O fakty.
O decyzje.
O koszty.
Redukcja etatów?
Być może.
Ale zanim zacznie się szukać oszczędności na pracownikach, warto sprawdzić, gdzie naprawdę uciekają pieniądze.
Z poważaniem
Andrzej Adamowicz